زندگی دانشجویی خارج از ایران

دوست خوب،

دانهٌ سویای خشک شده را دم میکردی هم مزه را میداد، و 200 دلار هم نمیخواست خرج کنی. البته دانه سویا، درسته، رنگ چایی رو نداره. در اون مورد من کاری نمی تونم بکنم. البته میگفتم که با لیپتون، معجون حاصل را قاطی بفرمایید تا رنگ چایی بگیرد، 

ولی بعد خوشمزه تر از اونی میشد که شما به ما دادید.

خدا رو شکر که نیم مان شمالی هست و ما میتونیم بریم و از شمال چایی بخریم و ببینیم که از کجا دارن چای رو میارن و نه رنگی درش قاطی میشه نه هیچی! و نه وقتی که 3 روز توی لیوان باقی بذاریش، رنگ کدر و قهوه ای به خودش بگیره. 

(یه دفعه بیرون دیلمان رفته بودیم و یه چای کاری یافتیم و ازش چای خریدیم (یکی از خوشمزه ترین هایی که توی عمرم نوشیدم) و تعریف میکرد که دو تا بازرگان ترک (ترکیه) ازشون میومدند و چایی های درجه 3 و 4 شان رو میخریدند، و بعد میبردند در عراق، با حنا قاطی میکردند که رنگ بگیره، با بسته بندی احمد تی وارد ایران میکردند. حالا هی برید و احمد تی و لیپتون بخرید! بخدا نمی ارزه!)