-
بعضی ها هم هستند که از این حد میگزرند، و وقتی که به شما نگاه میکنند، احساس میکنی که دوستت دارند و فقط بهترین ها را برایت میخواهند...وقتی که نگاهشان به شما می افتد، می فهمی، که توی دل این آدم ها، واقعاً حتی یک لکهٌ سیاهی وجود نداره...از توی چشماشون همه چی رو میشه خواند!
این جور آدم ها، خیلی معدود هستند...ممکنه که یک بار در طول عمر ما هم با همچین آدم هایی رو در رو نشویم.
من انقدر خوش شانس بوده ام، که فقط توی چند سال اخیر، دو تای از این دستهٌ مردم اندک رو از نزدیک دیده ام، و افتخار داشته ام که شاگردی همچین آدم هایی را بکنم...
شاید هیچ وقت ندانند که چقدر ارزش داره، ناراحتی توی نگاهشون وقتی که میبینند، برای مثال، 3 نمره از 100% کم آوردی...
شاید هیچ وقت نفهمند که چرا وقتی که از بالای پله ها میبینی شان، و لبخندی گرم روی چهرهٌ زیباشونو نقش میبنده، من احساس میکنم که واقعاً ارزشی داره، و یکی متوجه میشه که داری توی این خراب شده خودتو تیکه پاره میکنی، واسه گرفتن یه مدرکی که تازه اول راهه!
شاید هیچ وقت نفهمند که اگه وجود نداشتند، یکی مثل من، خیلی وقت پیش، عطای پزشکی را بخشیده بودم، و واحدامو انتقالی میدادم به یه رشتهٌ دیگه، که زود تر تمام شه، زود تر خلاص شی، کمتر درس داشته باشه، همراه پیش فرض های مردم نباشه، که چون دکتر هستی، پس فلان کار رو نمی تونی بکنی، یا بسار کار بهت نیومده،...
مرسی...توی این روزای سخت، شما را دیدن، نیرویی رو به من داده که تا آخرش بیام...
حیف که فارسی نمی فهمید...
پ.ن.---فکر کنم دخل من درومده! لعنت بر دهانی که بی موقع باز شود...
پ.ن.2-بنا بر مسائلی که اتفاق افتاده، اگه کسی بخواد ترتیب کامنتی داده بشه که گذاشته، فقط کافیه بگه کدوم، رو چشم!
پ.ن.3- خدمت آقای/خانمی که با ترمین " بکش بکش های راهپیمایی" سرچ کردید....
آخه این چه وضع سرچ کردنه؟
این چه وضع نوشتنه...مگه شوخیه؟ بکش بکش...
در ضمن، من بُکُش بُکُش ننوشتم...بِکِش بِکِش نوشتم...